¡Denuncia!...¡Tes dereito a xustiza gratuita!





DISCRIMINACIÓN: MESTRA CEGA ¿XUBILARANA CON 29 ANOS?

6/10/09
 
comentarios
 
Deixámosvos unha carta escrita por unha profesora cega contando a súa odisea para poder traballar como mestra encontrando únicamente trabas e impedimentos por parte da Administración que a discrimina e lle nega apoios e que busca a súa xubilación con 29 anos

"Estimados lectores:

O meu nome é Rocio, teño 29 anos e son cega. Son licenciada en Folología Hispánica e Tradución e Interpretación por alemán. En 2004 aprobei as Oposicións ao corpo de profesores de Ensino Secundario, pola especialidade de Música. Estiven a traballar catro ños por diferentes pobos de Granada, onde me fué bastante ben por contar cunha serie de servizos que esta capital ofrece; voluntariado do ONCE para lectura e corrección de exames, proporci´n do material tiflotécnico necesario, técnicos de rehabilitación visual, etc. Á parte, o feito de vivir nesta cidade supúñame moita independencia. O curso 2007-2008 puiden gozar así mesmo dun profesor de apoio asignado pola Consellería de Educación, que me acompañaba na aula dous días en semana. O tres restantes pasábaos con outro compañeiro cego que estaba destinado nun pobo próximo. Con todo, todo cambiou o curso 2008-2009, cando me adjudicareon destino definitivo na pedanía xerezana de Guadalcacín. Ao tratarse dun pobo pequeno e con non moi boas comunicacións de autobuses vinme illada; á parte disto, o ONCE de Xerez non ofrecía servizo de voluntariado para lectura de exames e documentos. Solicitei un apoio á Administración, que me fué denegado. Curiosamente, ao meu compañeiro de Selecta foille concedido: o seu asistente acode á aula todos os días. E trátase da mesma Consellería de Educación! Pero en Granada contémplase tal apoio e en Cádiz non; non me pregunten por que.

No pobo sentíame un pouco acosada porque os meus alumnos vivían alí á beira, sabían todos os meus movementos e algún mesmo me amanazó cando o advertín dunha amoestación escrita por mal comportamento: "Ouve, que se onde vives". a disciplina no Instituto deixaba moito que desexar. Vinme soa e sen recursos, pois non dispuña de ninguén para lectura de exámentes; resultábame difícil acceder aos servizos máis elementais por atoparme nun pobo pequeno, etc. Todo isto fixo que de dese de baixa a finais de outubro. En febreiro em citou a Asesoría Médica da Delegación de Cádiz. O Inspector Médico que me viu non me deu opción a nada: apenas ocupei a cadeira fronte a el espetoume que o meu problema non é a depresión, senón a cegueira e que aí o que procedía era enviarme ao tribunal de incapacitación; é dicir, xubilarme. tentei rebaterlle. non era posible que eles me hubiensen dado a praza e agora ma quisientan quitar; por lei resérvase un número de prazas para discapacitados; hai outros cegos traballando e algúns dispoñen até de apoio por parte da Administración; noutros centros con máis recursos podería desempeñar o meu traballo perfectamente. faleille dos meus plans de solicitar comisión de servizos a Granada. "Esquéceche diso- interrompeu de moi mala maneira-. Aquí o único que temos é un posto de destino e unha persoa que non pode desempeñar o seu traballo no devandito posto". Sobre o apoio que está a recibir o meu compañeiro, dixo simplemente que non se contempla".

A comisión de servizos foime denegada. Claro, a Asesoría Médica de Cádiz era a encargada de supervisala. Recurri e tamén me denegaron o recurso. En xuño pedín o alta, que tampouco me aceptaron. Agora sigo de baixa esperando á que o Tribunal de Incapacitación ditamine si vai xubilarme ou non ou ben a que a Consellería de Educación ofrézame outra resposta. Sobre todas estas pericipecias falo na miña blog:

http://viviraciegas.blogspot.com

Agradézolles sinceramente a súa atención.
Rocio Sanchez"
 

AARON, OUTRO ANO SEN EDUCADOR

2/10/09
 
comentarios
 

Facémonos eco aquí dun artigo publicado na edición dixital do xornal O Pais, que permite ver con claridade a loita diaria que teñen que manter os pais de nenos con diversidade funcional para que sexan respectados os seus dereitos e poidan acceder á educación nas mesmas condicións de igualdade que o resto dos nenos españois.

Este artigo fué publicado o 21 de setembro.



Educación deixa un curso máis sen persoal de apoio escolar a un neno dun instituto de Chiva con Síndrome de Duchenne

Un ano máis, Aaron empeza sen educador. "Suponse que, ao empezar o curso, debía de estar todo listo. Pero non foi así. O profesional de apoio para Aaron segue sen chegar", denuncia Amparo Navarro, nai deste alumno de 12 anos, que estuda 2º curso da ESO no instituto público IES Marjana de Chiva. Aaron non pode andar. Vive nunha cadeira de rodas, porque padece a Síndrome de Duchenne: unha enfermidade dexenerativa das máis graves que afectan ao ser humano, porque o tecido muscular deixa de funcionar adecuadamente e é substituído lentamente por tecido graso. De maneira que, coa progresiva perda de forza muscular, cada vez fáiselle máis difícil realizar calquera actividade da vida cotiá.
A debilidade muscular primeiro afecta os pés, a fronte das coxas, a cadeira, a barriga, os ombreiros, cóbados e despois afecta os músculos das mans, a cara e o pescozo. Iso ocorre cando a enfermidade está moi avanzada e xa non poden manter a cabeza ergueita. A medida que pasa o tempo, caen e xa non hai remedio.

Iso é o que lle pasou a Aaron este verán. Tras tropezar coa cadeira de rodas cunha fochanca na rúa -ao non ter forza nas mans e cóbados- caeu contra os xeonllos e rompeu as dúas pernas. Así que, ademais, vai escayolado.

O inspector de Educación solicitou a praza de educador o ano pasado. Este curso, a dirección do centro -apoiada polo Ampa- ten que iniciar o trámite outra vez. "É desesperante, o neno salgue do instituto coa bolsa aberta, que se lle caen os libros e cóllenlle as gomas e sen poder porse nin a chaqueta", resume a súa nai.

Os neurólogos e médicos especialistas recomendan que o neno ou nena con DMD -ademais de asistir a terapias, revisións médicas e sesións de rehabilitación- teñan "a oportunidade de madurar con nenos da súa idade, de xogar, de aprender, e de vivir nun ambiente normalizado" e a escola é un elemento integrador clave. Así o certifica o médico que en outubro avaliou a Aaron o curso pasado. En tres anos, certifica o historial médico, Aaron pasou dunha distrofia do 60% do seu corpo ao 90% actualmente.

"A situación é lamentable, porque necesita axuda para todo. Si o neno necesita ir ao baño tense que quedar así, porque non hai ninguén que lle acompañe", engade a súa nai. No cinco colexios públicos de Chiva e o instituto hai 19 casos recoñecidos clinicamente con Síndrome de Down, que padecen Trastorno de Déficit de Atención e Hiperactividade (TDHA) e o caso máis singular, o de Aaron, con este tipo de distrofia muscular moi inusual. Só a padecen 3 de cada 10.000 nenos homes, mentres que a epilepsia afecta a 8 de cada 1.000 e a discapacidade mental complexa, a 5 por 1.000.


Noticia e imaxe tomáronse en http://www.elpais.com/articulo/Comunidad/Valenciana/Aaron/ano/educador/elpepiespval/20090921elpval_13/Tes
 

POR UNHA EDUCACIÓN INCLUSIVA

22/5/09
 
comentarios: 1
 
Porque todos temos dereito a unha educación según se establece no artigo 27 da Constitución Española 1978, para o desenrrolo da personalidade humá no respeto os principios democráticos de convivencia e ós dereitos e liberdades fundamentais.

O acceso a educación obrigatoria e a liberdade de elección de centro é un dereito esixible, independentemente da diversidade do alumnado e da súas discapacidade.

De Grupo Diversidade Funcional Ferrol

Aceptala inclusión supón un proceso, que implica cambios na filosofía, no currículum, a estratexia de ensinanza e a organización estructural no sistema ordinario da educación, sen reunuciar as axudas ou apoios indivicuais que todo alumno/a poda necesitar.

De Grupo Diversidade Funcional Ferrol

Por todo isto, a Asociación Grupo Diversidade Funcional Ferrol e Comarcas, apoia e adhírese o manifesto publicado por Down España.

Se queres leerlo manifesto, pulsa aqui